Yılın ilk yazısını yazma şerefinde bulunuyorum..
Geçen yılla ilgili fazla söz etmeyeceğim, benim için eksileri olduğu kadar artıları olan bir yıldı diyebilirim..
“2009 güzeldi bie..” diyerek konuyu daha da cıvıtabilirim ama içimden hiç gelmiyor, ama benim işime hiç belli olmaz her an cıvıtabilirim de..

Neyse, bu arada ne diyeceğimi unuttum iyi mi.. :S
Hmm tamam hatırladım..
Ne zamandan beri istediğim olay bugün gerçekleşti, İstanbul’a bugün kar yağdı..
Bizim buralara çok yağmadı ama yine ara sıra serpiştiriyor ve seyretmesi oldukça zevkli oluyor..
Keşke her yer bembeyaz olsa, kardanadam yapıp sonra büyük bir hırsla onu tekmelesem diyorum, gerçi yaptıktan sonra tekmelemeye üşenirim o da ayrı konu..
Üşengeçliğim hat safhada..

Neyse benden bu kadar, görüşürüz..

Neyse bir dahaki seneye inşallah.. )

Baş baş..

“Yaşıyorum, Görüyorum ,Hissediyorum, Düşünüyorum, Yazıyorum
Ama Susuyorum…
Sanırım artık Bir şeyler Söylemenin zamanıdır.“

diyor Candan Erçetin..

Aslında anlatılacak pek fazla bir şey yok, Candan Erçetin yine kaliteli bir iş çıkarmış ortaya, dinlenesi lezzetli şarkılar var bu albümde de..
Özellikle şu şarkısı güzel olmuş demiyorum, her birinin ayrı bir tadı var, bence dinleyin, dinletin..


Son olarak, bu güzel hediyeyi bana veren yüreği güzel insana tekrar çok teşekkür ediyorum..  : )


Baş baş..

İnsanlık tarihinin en korkutan hastalıkları arasına girmiş, şu sıralar popülerliğini koruyan domuz gribinden çoğu insan dert yanmaktadır..


Bu hastalıktan korunmak için en önemli şey bağışıklık sisteminin kuvvetli olmasıdır..
Zaten grip ve benzeri hastalıklardan korunmak için bağışıklık sisteminin kuvvetli olması gerekir, yoksa ne kadar temiz ve dikkatli olsakta şifayı kaparız..
Korunma yöntemlerinden bir diğeri ise aşı, ama şu an o aşının güvenirliği ispat edilmediği için aşılanmak ne derece akıllıca bilemiyeceğim..
Aslında şu an grip olan insanların çoğu domuz gribi, bünyesi iyi olanlar bu durumu ayakta geçiriyor, bünyesi zayıf olanlar maalesef bu hastalık yüzünden yatağa düşüyorlar..


Dün okuduğum bir habere göre, bu sefer insandan bir domuza “domuz gribi” geçmiş, bu da bu durumun güler misin ağlar mısın? yanı olsun..


Herkese sağlıklı günler dilerim, bol bol sebze meyve tüketin kendinize iyi bakın..


Baş baş..

Bir sene daha geçti görüyor musun?..

Yazmak isteyipte yazamamak diye bir hastalığa yakalandım sanırsam..
Gerçi yapmak istediklerimi de yapamıyorum, biriktikçe birikiyor aklımda, böyle olunca canımda sıkılıyor ama yapacak bir şey yok..
Uzun bir süre önce karar vermiştim burayı daha hareketlendirmek için, tabi bu geçen zaman süresinde onu bile uygulayamadım, bir aksilik çıkmazsa yakınlarda (ne kadar yakın bilmiyorum) bu konuyu uygulamayı düşünüyorum..

Şimdilik bu kadar, Kurban Bayramı olmadan görüşmek üzere..

Baş baş..

Herkese kucak dolusu sevgiler..
Uzunca bir süreden yazmıyordum, bayramda yazarım diye bir niyetim vardı, bayram bitmeden onu yerine getireyim dedim..
Daha önceki benim bayram yazılarımla*** yine aynı tarzda bir yazı olacak bu da, ama niyet ettik bir defa yazmak gerek..

Bu sene bizim buralarda ramazan davulcusu geçmedi, iyi de oldu aslında..
Geçen sene bir gün gelip bir hafta gelmeyen bi davulcumuz vardı, berbat davul çalıyordu, ramazanın ilk 15 gününde bahşiş toplamaya gelince kimse para vermediği için diğer 15 gün hiç gelmemişti..
Bu sene bayramdan bir kaç gün önce davulcu ve yanında 2 kişi kapı kapı dolaşıp para toplamaya çalışıyorlardı, annem ilk önce dilenci sanmıştı bu kişileri, ama değillerdi..
Bu sene kesin para için gelirler demiştim bizimkilere, onlarda gelmez demişlerdi, ama dediğim çıktı geldiler..
Ne insanlar var bu dünyada, emek harcamadan para kazanmak ne büyük günah, hele ki mübarek ramazan gününde..
Neyse her koyun kendi bacağından asılırmış, gün gelir hesabı sorulur..


Gelelim bayram gününe, genellikle bayramın birinci günü evde geçirirdik, tabi dedemler burdaysa ilk gün onlarla bayramlaşmaya giderdik, ama bu sene yoklardı..
Neyse, bu bayramın ilk günü büyük halamı ziyaret etmeye gittik, o arada da teyzemi aradan çıkardık..
Dönüş yolu, daha doğrusu 2.köprü tam anlamıyla felaket bir durumdaydı, gişelere giriş ve çıkışımız yarım saatimizi aldı, köprülere fazla gişe koymakla çok para kazanacağını sanan bir devletimiz var ama yolun daralacağını düşünemiyorlar sanırsam..
Neyse köprü, yol muhabbetine hiç girmeyeyim çıkmak zor olur..
Bu arada yine bolca emniyet şeridi öküzü vardı yollarda, onlara öküz demek öküzlere saygısızlık ama fazlasını söylersemde ayıp olur okuyanlara..

Bayramın ikinci günü dolaştık ailecek, pek birşey yaptık sayılmaz..
Bayramın son günü ise evdeydik, sıradan bir gün gibiydi işte..
Bu bayram da oldukça boş geçmiş gibi görünüyor..




Bir dahaki bayramlarda çocuklar gibi şen, ordan buraya zıplarken görmek istiyorum kendimi, cebime  şekerleme ve para doldurmak hatta çatapat patlatmak istiyorum sokaklarda..
Bolca şeker ve çikolatayı bir hamlede boğulmadan yutmak istiyorum..
Bayramlaşmaya gittiğim yerlerdeki tatlıları yemeyi sevmediğim halde hepiciğini yemek istiyorum..
Şeker komasına girmeden de, kana kana bir sülahi su içmek istiyorum..
Ramazan Bayramı’na eskisi gibi özgürce Şeker Bayramı da denilmesini istiyorum..

Ve son olarak hepinize nice sağlıklı ve mutlu bayramlar diliyorum..
Bana katlandığınız için de teşekkürler..


Baş baş..

Konsept fotoğrafçılık diye buna denir..


Aman çalmayın, tüm hakları saklıdır..

Çok uzaklardan geldi bu taş..
Kimbilir neredeydi, nerde duruyordu, bunların hiçbirini bilmiyorum..
Bildiğim bir şey var, bugün benim elimdeydi ve ben tutuyordum..

Geçenlerde ilginç bir haber gördüm internet sitesinin birinde, başlık ise  “Erkek Sütyeni Kapış Kapış Gidiyor!..” gibi ilgi çekici bir başlıktı.. 
Merak edip bi araştırma yapayım dedim, haber doğruymuş, bildiğimiz bayanların kullandığı iç çamaşırlarını erkeklere pazarlamaya başlamış Japon iç giyim firması..
Kilolu erkeklerde belki bir fayda sağlayabilir ama görünüş bakımından bildiğimiz bayan iç çamaşırı şeklinde üretim yapmaları bana itici geldi..

Türk erkekleri kullanırlar mı bu ürünü diye de düşünmeden edemiyorum, gerçi pazarlarda bıyıklı abilerimiz satmak için kafalarına bile taktığına çok kez şahit oldum, ama pek yakıştıramadım..
Gerçi Türk erkekleri sıkıya gelemez, kullanamazlar bu ürünü, kullansalar hanımlara rezil olurlar ülkemizde, daha beteri adları nonoşa çıkar..


Neyse ben gitsem iyi olur..


Baş baş..

Evin içinde eşya kaybetmekte üstüme yoktur..
İnsan koyduğu yeri unutur mu der annem hep, ama çoğu zaman benim eşyalarımı annem başka yerlere koyar ve unutur, sonra ara dur  Şenay..
Benim sorunum sıklıkla kullandığım eşyaları, göz önüne değilde olmadık yerlere koymam, sonra da  nereye koyduğumu hatırlayamamam..

Bundan bir kaç ay önce cep telefonumu giysi dolabında şans eseri buldum,  işin tuhaf yanı ne zaman oraya koyduğumu hatırlamıyorum..


Bunun gibi bir kaç  olay başıma gelmiştir..


Az öncede yana yakıla fotoğraf makinemi aramakla meşguldüm, odamda her zaman koyduğum yerlere baktım, kılıfı vardı ama kendisi yoktu..


Akşam üzeri bahçeye giderken yanıma aldığımı hatırladım, kesin orada unuttuğumu düşündüm ama bahçeyede bu saatte inemem dedim..


Ama yaa yağmur yağarsa diye düşündüm, düşündüm ama boşuna  sonra aklıma eve gelirken giriş kalttaki boş dairemizin mutfak dolabına bıraktığımı hatırladım, ve rahat bir nefes aldım..
Alt kattaki boş dairemize indim, odanın ışığını yakmadan dolaptan fotoğraf makinemi aldım, ama penceredeki küçük hanım beni farketti..
Farketmesiyle birlikte, beni içeri al kurları başlamış oldu..

Pis cam ve flaşa banamısın demedi, modelliğini yaptı kereta..

Pencereyi açıp sevecekken patisini içeriye attı eve girmek için, pencereyi hemen kapattım, çok kıvrandı içeriye girmek için şerefsiz..

İnat ettim almadım içeriye..
Hemen eve çıktım, sosis attım yemesi için, yedi rahatladı Yumak..
Burdan çıkan sonuç ise şöyle;


Kedi et derdindeydi, ben mal derdindeydim..
Bu işin sonunda ikimizde rahata ermiştik..